The secret of memory : ตอนที่ 11 สารภาพรัก


วันศุกร์วันมาถึงอีกครั้ง
ตอนเช้าระหว่างที่เดินเข้าโรงเรียน รอยยิ้มที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงได้มากขนาดนี้รออยู่ที่หน้าโรงเรียนแล้ว คำพูดของรุ่นพี่หวนขึ้นมาในความคิดของฉันอีกครั้ง “ถ้าฮารุยังไม่ได้ชอบใคร เราลองมาคบกันดูมั้ย” เพียงแค่คิด ฉันก็รู้สึกได้ว่าใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที และถ้าเดาไม่ผิดฉันกลัวว่ามันจะแดงเป็น “ยัยแก้มสตอเบอรี่” ด้วย ฉันทำได้เพียงก้มหัวเพียงเล็กน้อยให้กับรุ่นพี่ด้วยความเขิน

วันนี้มุนอาลาหนึ่งวันเนื่องจากเธอไม่สบาย ตอนเที่ยงฉันกับฮีโระเลยต้องไปกินข้าวกันแค่สองคน หลังจากกินข้าวเสร็จในระหว่างที่ฉันกำลังไปเข้าห้องน้ำ เสียงของคนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกัน

“ฉันว่าพวกเราเลิกสนใจรุ่นพี่ชินเถอะ ถึงจะฮ๊อตและหล่อขนาดไหน เขาก็ไม่มีทางที่จะหันมาสนใจพวกเราหรอก”

ใครคนหนึ่งเริ่มบทสนทนานี้ขึ้น

“ใช่ เขาไม่สนใจเราที่พยายามจะทำเพื่อเขาเลย ทั้งตามไปส่งข้าวส่งน้ำ ทั้งตามไปเชียร์ทุกที่ที่มีแข่ง แต่สุดท้ายเขาก็แค่รับมันไว้และไม่ได้สนใจมัน”

“พวกเราก็ทนมามากนะแชวอน ที่พวกเราทนตามรุ่นพี่แบบนี้ก็เพราะเราเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนรักและเธอก็ชอบรุ่นพี่มากพวกเราถึงได้เชียร์สุดใจ แต่สุดท้ายรุ่นพี่ก็เหมือนจะสนใจยัยหน้าจืดคนนั้น ตอนเช้านี้น่ะฉันแอบเห็นด้วยนะว่ารุ่นพี่น่ะแอบส่งยิ้มให้กับยัยนั่นด้วย”

กลุ่มของแชวอนนั่นเอง ฉันเพิ่งรู้ว่าแชวอนเองก็ชอบรุ่นพี่มานานแล้ว และดูเหมือนว่าเธอก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อรุ่นพี่เหมือนกัน

“เฮ้อ นั่นสินะ ฉันก็คิดว่าฉันจะเลิกตามผู้ชายแบบนั้นแล้วล่ะ ถ้าเกิดว่าฉันทำใจได้ละก็นะ”

แชวอนพูดขึ้นในขณะที่เพื่อนของเธอพูดเสริมขึ้น

“สุดท้ายแล้วฉันคิดว่ารุ่นพี่ก็ไม่ใช่คนที่ดีอะไรมากมายหรอก”

รุ่นพี่ไม่ใช่คนดีอย่างนั้นเหรอ ไม่หรอกนะพวกเธอเข้าใจเขาผิดแล้ว ไม่ว่าจะก่อนหน้านี้หรือตอนนี้สำหรับฉันรุ่นพี่ก็ยังคงเป็นคนดีในสายตาของเสมอ ต่อให้เขาไม่สนใจฉัน เขาก็ยังจะดูดีแบบนี้ ฉันทนไม่ได้จริงๆที่จะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้จากคนที่ชอบรุ่นเหมือนกัน

“ปัง…” ฉันเปิดประตูห้องน้ำออกไป กลุ่มของแชวอนทั้งสามคนต่างหันมามองฉันเป็นตาเดียว

“ยัยหน้าจืด นี่เธอมาแอบฟังพวกฉันคุยกันเหรอ แต่ก็ช่างเถอะ สุดท้ายเธอเองนั่นแหละที่เป็นนังหน้าด้านที่แย่งความรักของรุ่นพี่ไปจากพวกเรา”

แชวอนพูดขึ้นมาอย่างไม่แยแสถึงสิ่งที่ฉันได้ฟัง เธอทำตัวเฉยชามากจนไม่เหมือนแชวอนที่ฉันเคยเห็นในตอนแรก

“ฉันไม่ได้ตั้งใจมาแอบฟัง แต่เพราะบังเอิญได้ยินเข้า ฉันไม่อยากให้พวกเธอเข้าใจรุ่นพี่ผิดไปนะ”

“เธอจะมาแก้ต่างให้รุ่นพี่ทำไม อ๋อ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ได้รับความสนใจจากรุ่นพี่สินะ ถึงกล้าพูดแบบนี้ได้ เอาสิ พวกเธอจะไปทำอะไร จะรักกันแค่ไหนก็ไปเลย เพราะถึงยังไงฉันก็ไม่มีวันอยู่ในสายตาของรุ่นพี่ได้เหมือนเธอแล้วนี่”

แชวอนพูดออกมาด้วยอารมณ์เศร้าๆ ฉันรู้สึกเจ็บปวดและเข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างมาก เพราะก่อนหน้านี้ช่วงเวลาที่ฉันทำได้เพียงแค่แอบมองรุ่นพี่โดยที่ทำอะไรไม่ได้ มันก็เป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดมากๆแบบนี้เหมือนกัน

“และทางที่ดีอย่ามาให้พวกฉันเห็นหน้าอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

เพื่อนของแชวอนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาผลักไหล่ฉัน มันทำให้ฉันนึกถึงมุนอาที่คอยปกป้องฉันแบบนี้ เธอเองก็คงไม่อยากให้แชวอนต้องเจ็บปวดใจเหมือนกันสินะ

กลุ่มแชวอนเดินออกจากห้องน้ำไปแล้ว ฉันเดินกลับไปหาฮีโระที่โรงอาหาร แต่ฮีโระก็ไม่ได้อยู่ที่โต๊ะแล้ว

“เอ้านี่ กินไอศกรีมแก้กลุ้มใจสักหน่อยนะ”

ฮีโระโผ่ลมาจากด้านหลังและยื่นไอศกรีมรสนมมาให้ฉัน

“นึกว่าจะหนีไปไหนคนเดียวอีกแล้วซะอีก ว่าแต่…สีหน้าของฉันมันแสดงออกมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

ฉันถามฮีโระด้วยความแปลกใจ

“ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกนะว่าคนอื่นจะรู้สึกเหมือนผมไหม แต่ผมดูออกนะว่าฮารุกำลังรู้สึกอะไรอยู่”

เขาพูดในขณะที่ตักไอศกรีมกินเรื่อยๆ

“ไม่กินเหรอ งั้นผมกินนะ”

ฮีโระเอื้อมมือมาเอาช้อนมาตักไอศกรีมที่ถ้วยของฉันไปหนึ่งคำ

“ไอศกรีมรสนมนี่ก็อร่อยเหมือนกันนะ ขอผมชิมอีกคำนึงสิ”

ฉันเลื่อนถ้วยไอศกรีมของฉันเพื่อหนีจากมือลิงของฮีโระ

“ว้าว ฮารุปฏิเสธคนอื่นเป็นแล้วด้วย เย้ เย้ ฮ่า” ^O^

ฮีโระเอาแต่พูดไปและหัวเราะไป ส่วนฉันก็ต้องรีบจัดการไอศกรีมรสนมของฉันก่อนที่จะโดนฮีโระชิมซะจนหมดซะก่อน

“รีบกินจนเลอะปากหมดแล้ว”

มือเรียวยาวของฮีโระยื่นเข้ามาแตะที่มุมปากของฉัน ฉันมองไปที่เขา O.O ซึ่งตอนนี้หน้าของเขาแดงมาก =O.O=

“ว่าแต่คนอื่น ตัวเองก็แสดงออกซะหน้าแดงไม่เห็นต้องเขินเลยนี่นา ก็เราเป็นเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ”

ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับฮีโระเพื่อดูหน้าแดงๆของเขา แต่แล้วก็ถูกนิ้วยาวๆของเขาจิ้มที่หน้าผากและดันให้ฉันออกห่างจากเขา ก่อนที่เขาจะหันไปทางอื่น

“โอ๊ะ รุ่นพี่มาพอดี งั้นเดี๋ยวผมไปห้องน้ำก่อนละกันนะ รีบๆตอบรับเขาก่อนที่เขาจะไปหาคน เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน”

ฮีโระเข้ามากระซิบที่หูฉันเบาๆก่อนที่รุ่นพี่จะมาหาฉัน

“มุนอาไปไหนล่ะ”

“อ๋อ พอดีเธอไม่สบายนะค่ะ เราเลยมากันแค่สองคน”

ฉันตอบไป ทั้งๆที่ก็ยังไม่กล้าสบตารุ่นพี่อยู่ดี “ถ้าฮารุยังไม่ได้ชอบใคร เราลองมาคบกันดูมั้ย” คำพูดนั้นหวนกลับมาหาอีกครั้ง แค่คิดก็อดเขินไม่ได้แล้ว

“ดูฮารุกับฮีโระดูสนิทกันจังเลยนะ บางครั้งก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า ทั้งสองกำลังคบกันอยู่หรือเปล่า”

ดูเหมือนรุ่นพี่จะแอบเห็นตอนที่ฉันและฮีโระแหย่เล่นกันจนเข้าใจผิดซะแล้วสิ

“ไม่ใช่นะคะ พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆค่ะ แล้วฮีโระก็เป็นเพื่อนที่ดีของฉันมากๆ อีกไม่นานเขาก็ต้องกลับไปที่โรงเรียนของเขาแล้ว ฉันเลยอยากจะทำดีกับเขาเยอะๆนะค่ะ อีกอย่างฮีโระก็คอยช่วยฉันในหลายๆเรื่องด้วย”

ทั้งเรื่องที่เขาคอยเป็นกำลังใจให้ฉันและพาฉันไปที่กำแพง ทั้งโทรศัพท์มือถือที่อุตส่าห์ซื้อให้ฉันซึ่งเขาเองก็ไม่เคยโทรหาฉันสักครั้งและทำเพียงแค่ส่งข้อความมาให้ฉันสู้เพื่อที่จะได้สมหวังกับรุ่นพี่ นอกจากมุนอาแล้วเขาเป็นเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ดีๆกับฉันมากๆ

“เฮ้อ ค่อยยังชั่ว เห็นฮารุปฏิเสธแบบนี้ ผมก็สบายใจหน่อย งั้นตอนเย็นเจอกันที่โรงยิมนะ”

“ค่ะ” ^^

ฉันส่งยิ้มให้รุ่นพี่ก่อนที่รุ่นพี่จะไป

“พอรุ่นพี่มาก็ยิ้มซะหวานยิ่งกว่าน้ำตาลอีกนะเนี่ย เฮ้อ ผมละอยากจะเป็นรุ่นพี่ซะจริงๆ เกิดมาหน้าตาดี เรียนก็ดี แถมเล่นกีฬาก็เก่ง สาวๆชอบเพี๊ยบ น่าอิจฉาชะมัด”

ฮีโระพูดในขณะที่ยืนมองด้านหลังของรุ่นพี่ที่เดินไกลออกไป

“ไม่ต้องอิจฉารุ่นพี่หรอก เพราะรุ่นพี่ก็เป็นในแบบรุ่นพี่ และฮีโระก็เป็นในแบบของฮีโระ ฉันชอบที่ฮีโระเป็นแบบนี้มากกว่า”

“ไม่ต้องมาปลอบใจผมหรอกน่า ไปเรียนกันได้แล้ว”

เขาพูดก่อนที่จะเดินดุ่มๆไปก่อนที่ฉันจะเดินตามทัน ในคาบบ่ายเป็นวิชาที่น่าเบื่อมากๆสำหรับฉัน ปกติฉันจะเป็นคนนั่งตรงกลาง ฮีโระนั่งอยู่ทางด้านซ้ายของฉันติดหน้าต่าง ส่วนโต๊ะมุนอาจะอยู่ด้านขวาของฉัน พวกเรานั่งอยู่แถวสุดท้ายของห้องพอดี แต่วันนี้มุนอาไม่มาฉันเลยไม่มีใครมาแอบคุยกันด้วย ปกติวิชาไหนที่เราขี้เกียจเรียนฉันกับมุนอาเรามักจะใช้กระดาษหนึ่งแผ่นเขียนถามตอบกันแบบแอบๆในขณะที่อาจารย์สอนโดยไม่ให้อาจารย์รู้ แต่ตอนนี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อมากจริงๆจนแทบจะหลับ จู่ๆโทรศัพท์ที่ฮีโระให้ก็สั่นขึ้นเบาๆเพราะฉันเอาไว้ที่ใต้โต๊ะจึงไม่มีใครเห็น ฉันค่อยๆเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดู มีหนึ่งข้อความเข้ามา ฉันแอบหันไปดูฮีโระที่ตอนนี้มองไปที่กระดานทำเหมือนว่ากำลังตั้งใจเรียนในขณะที่ใต้โต๊ะมีโทรศัพท์มือถือที่เหมือนกันอยู่อีกเครื่องนึง ฉันเห็นเค้ายิ้มออกมาน้อยๆ

Hero Message: “เรามาเล่นเกมส์ ใช่หรือไม่ใช่ กันดีมั้ย”

Haru Message: “จะดีเหรอ อจ.กำลังมองอยู่นะ”

Hero Message: “งั้นถามแค่คำถามเดียวละกัน”

Haru Message: …

Hero Message: “คนที่ฮารุชอบเพียงคนเดียวคือรุ่นพี่ใช่หรือไม่”

Haru Message: “ทำไมต้องถามแบบนี้ด้วย ฮีโระก็รู้แล้วนี่นา”

Hero Message: ตอบมาเถอะน่า เร็ว!!!

Haru Message: “ใช่ ฉัน…ชอบรุ่นพี่เพียงคนเดียว จริงๆ” >////<

โอ๊ยทำไมต้องให้ฉันมาเล่นตอบคำถามพวกนี้ด้วยเนี่ย

Haru Message: งั้นขอฉันถามข้อนึง

Hero Message: ได้สิ

Haru Message: ฮีโระชอบมุนอา ใช่หรือไม่

ถ้าฮีโระตอบมาว่าใช่ละก็ มุนอาจะต้องดีใจมากๆแน่ ฉันตั้งหน้าตั้งตารอข้อความเข้า มีข้อความตอบกลับมาแล้ว แต่ก่อนที่ฉันจะได้อ่านมัน

“ฮารุ นั่นเธอทำอะไรอยู่น่ะ”

อาจารย์เดินเข้ามาใกล้ฉัน ฉันจึงรีบเก็บโทรศัพท์ยัดไว้ในหนังสือใต้โต๊ะ

“ปล่าวค่ะ ไม่ได้ทำอะไรค่ะอาจารย์”

“แน่ใจนะว่าไม่ได้ทำ ถ้ายังงั้นออกมาตอบคำถามข้อนี้สิ”

แย่แล้ว ฉันไม่ได้ฟังที่อาจารย์สอนแม้แต่น้อย วิชาคณิตเป็นวิชาที่ฉันไม่ชอบที่สุดซะด้วย ฉันจะทำยังไงดี

“ผมขอทำแทนได้ไหมครับอาจารย์”

ฮีโระยกมือขึ้นและบอกอาจารย์ว่าเขาจะแก้โจทย์ข้อนี้แทน เท่าที่เคยเรียนๆด้วยกันมา ฮีโระก็ค่อนข้างจะแก้โจทย์ได้ดีกว่าฉันนะ เขาอาจจะทำมันได้ก็ได้

“แต่ครูกำลังบอกให้ฮารุเป็นคนทำนะ ถ้าอย่างนั้นถ้าเธอแก้โจทย์ไม่ถูก เธอสองคนต้องถูกทำโทษให้เก็บกวาดขยะและใบไม้เย็นนี้นะ”

“ครับ งั้นผมจะลองแก้โจทย์ข้อนี้ดูครับ”

ฮีโระเดินออกจากโต๊ะไปที่หน้ากระดาน เขาแก้มันอย่างง่ายๆ ฉันคิดว่ามันอาจจะถูกก็ได้ ฉันภาวนาให้มันเป็นแบบนั้น เพราะตอนเย็นฉันมีนัดกับรุ่นพี่ที่โรงยิม ฉันไม่ได้อยากจะไปทำความสะอาดตอนเย็นหรอกนะ ขอร้องละ

ฮีโระได้ตอบคำถามของเสร็จแล้วและกำลังรอคำตอบของอาจารย์อยู่

“เธอ กลับไปนั่งที่โต๊ะได้ฮีโระ”

แสดงว่าฮีโระตอบคำถามถูกอย่างนั้นสินะ เย้ ถ้างั้นเราสองคนก็ไม่ต้องโดนทำโทษแล้วล่ะสิ ฉันส่งยิ้มให้กับฮีโระที่ทำหน้างงๆกลับมาที่โต๊ะ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ดีใจอย่างเต็มที่

“เธอกับฮารุเตรียมทำความสะอาดเก็บกวาดใบไม้แทนลุงภารโรงได้เลย เพราะคำตอบมันผิด ทำให้สะอาดนะครูจะให้ลุงเขาไปตรวจ ถ้าไม่สะอาดเตรียมตัวโดนหักคะแนนได้เลย โทษฐานแอบคุยกันตอนครูกำลังสอน”

=[]= หา เย็นนี้แทนที่ฉันจะได้ไปหารุ่นพี่ กลับต้องมาทำความสะอาดแทนเหรอเนี่ยเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่สุด

สองชั่วโมงผ่านไป วิชาคณิตศาสตร์จบลง ฉันเก็บหนังสือคณิตกลับไว้ที่ใต้โต๊ะเหมือนเดิม และพอถึงตอนเย็นฉันจึงไปหยิบไม้กวาดจากห้องเก็บอุปกรณ์มาอย่างคนไร้เรี่ยวแรง สรุปแล้วฉันต้องมากวาดใบไม้แทนการได้ไปดูรุ่นพี่ซ้อมแทน

“ขอโทษนะฮารุ เป็นเพราะผมฮารุเลยต้องมากวาดใบไม้แบบนี้”

ฮีโระเอ่ยขอโทษแบบเบาๆ เขาก็คงไม่ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้หรอก

“ไม่เป็นไรหรอกแล้วก็ไม่ใช่ความผิดของฮีโระด้วย เพราะฉันแก้โจทย์ปัญหาคณิตข้อนั้นไม่ได้ต่างหาก”

“แต่ก็เป็นเพราะผมที่เอาแต่ชวนฮารุเล่นโทรศัพท์ก็เลยเป็นแบบนี้นี่นา”

ใช่ เพราะโทรศัพท์ ว่าแต่… แล้วฉันเอาโทรศัพท์ไปไว้ที่ไหนอีกละเนี่ย เพิ่งนึกขึ้นได้ฉันก็เริ่มค้นกระเป๋าและสำรวจดู ทุกทีฉันจะเก็บมันใส่ไว้นะกระเป๋ากระโปรงนี่นา มิน่าละ ก็ว่าทำไมรู้สึกเบาโหวง ฉันคงไม่ได้ทำหายหรือตกหล่นหรอกนะ ช่วงนี้ยิ่งขี้ลืมและเบลอๆอยู่ด้วย ฉันลองใช้ไม้กวาดเขี่ยใบไม้แถวๆนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ทำหล่นแถวนี้ แต่ก็ไม่มี!!! ฉันคิดว่าฉันคงไม่สามารถจะบอกฮีโระได้ เพราะถ้าหากฉันบอกว่าฉันทำหาย เขาอาจจะรู้สึกเสียใจมากอีกก็ได้

“เดี๋ยวฉันมานะฮีโระ”

“อ้าว มีอะไรเหรอฮารุ”

“ไม่มีอะไร ฮีโระกวาดรอไปก่อนนะเดี๋ยวอาจารย์มาตรวจ แปบเดียว เดี๋ยวฉันมา”

ฉันวางไม้กวาดลงและรีบตรงดิ่งไปที่ห้องเรียน ถ้าจำไม่ผิด ครั้งล่าสุดที่ฉันจำได้คือ ตอนที่แอบเล่นในห้องเรียนนี่นา ใช่แล้ว มันต้องอยู่ที่ใต้โต๊ะแน่นอน
…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

>>> The secret of memory : วันวานกับความทรงจำ <<<

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

นิยายรักหวานแหวว โดย : Pk.Sunfany
Facebook Fan : https://www.facebook.com/sunksong
Loading...